Ang usapang Lapis at Pambura

October 6, 2008

Sa opisina, may magpare. Ang isa ay puyat at ang isa naman ay nagpapacute sa may pintuan,,,at cute nga talaga. Ehe?

Nagkayayaan kumain, sasama sila. Naghintayan, at naghintay hanggang sa magkaron ng meeting sa loob ng opisina at sila’y mapalabas.

Umupo sa corridor kasama ang iba. Magkatabi ang magpare. Nagsusulat ang isang pare ng staff evaluation habang ang isa ay nanunuod at binabasa ang isinusulat ng isa.

Matagal. Nakakain na ang iba. Gutom na ang magpare ngunit di pa rin sila umaalis para bumili. Nakipagdaldalan. Nakipagkulitan. Nakipagkwentuhan. At nakipagpalitan ng mga ‘cool’ na salita.

Nagyaya ang lapis na kumain na. Astig. Hindi alintana ang ulan, ang magpare ay naglakad papuntang tayuman.

Bumili ng kape habang iniisip ang pagkakaiba ng matalino at intelihente. Tama ba?

“Astig talaga ang Lapis at Pambura,” sabi ng isa. “Sana tumagal un…”

“Ang cool talaga nun pards,” sagot ng isa. “Pano kung may papel ako, buburahin mo?”

Natawa ang pambura. Sa isip niya ay oo. Pero mabilis mag-isip ang pambura, dahil kahit anung bura ang gawin niya, maari pa rin ibalik ng lapis ang nabura na. Kaya ang sinagot niya ay eto, “Hindi, pinili mo un eh. Ang hinihintay ko ay ung pantasa. Mas delikado un dahil wala akong laban sa kanya. Sino kaya magiging pantasa mo pards noh?”

At blangko. Hindi sumagot ang lapis. Sa halip ay binilhan niya ng palabok ang pambura. Hindi maubos ng huli ang pagkain kaya’t inubos ito ng lapis.

Bilang ganti, binilhan ng pambura ang lapis ng kape na tulad ng iniinom niya. Nagpasalamat ang lapis.

Katamtamang tumila ang ulan, naglakad at nagdesisyong pumunta sa building ng mga astig na fine arts. Sinamahan siya ng pambura at eto ang nasabi ng lapis:

“Salamat pards, at sinamahan mo ako, sa totoo lang ayoko na mag-isa. Dati kase, parang mag-isa lang talaga ako.”

Napangiti at napaisip ang pambura. Iba talaga kasama ang isang lapis. Sabay buntung-hininga.

Lumakas ang ulan. Napatigil ang dalawa sa catwalk. Buti may upuan. Bakante pa. Para silang na-stranded sa isang mabilis na byahe na ang tanging nagpabagal ay ang malakas na ulan at pag-inom ng kape at ang panahon at ang napakagandang kulay ng langit sa mga oras na iyon.

Dalawang oras. Ganyan katagal nagpalitan ng mga astig na kwento at opinyon ang magpare. Mabilis lang kung tutuusin, pero sa loob ng mga oras na iyon ay mas nakilala ng dalawa ang isa’t-isa. Lapis at pambura ngang maituturing. Tila hindi matatapos ang kwentuhan kung hindi pa naalala na may general assembly na dapat silang daluhan.

Hindi pa rin tapos ang kwentuhan dahil kahit habang naglalakad ay nagpapalitan pa rin sila ng mga bagong bagay para sa kanila.

Halimbawa: ang pagtapon ng baso na pinag-inuman ng kape sa non-biodegradable na lalagyan. Hindi makapaniwala ang lapis na ginagawa pa iyon ng pambura.

Humanga naman ang pambura nang i-approach ng lapis ang dati niyang kasambahay na ngayon ay propesor na sa unibersidad na aming pinapasukan. Un talaga ang depinisiyon niya ng pagkakaibigan…walang kalimutan…walang dedmahan.

Masayang bumalik ang magpare sa opisina. Muli silang makikisalamuha sa mga kaibigan na nagbibigay sa kanila ng lakas at inspirasyon.

Naisip ng pambura habang pinagmamasdan ang lapis na nakikipagkwentuhan na sa iba: Iba ang mundo kapag dalawa lang silang nag-uusap. Mas sagrado. Siguro ay dahil masarap siyang kasama.

Living Peace as a Student

“I must endure the presence of two or three caterpillars if I wish to become acquainted with the butterflies.” – Antoine De Saint Exupery, The Little Prince

I could be a caterpillar and butterfly at the same time. Being a student is the most enjoyable part of man’s life. The word ‘peace’ is not vital for me as I enjoy the studentry life in FEU. This may be an expression of those students who still endures their high school experience, as what they often say: “Peace tayo… (Then laughs…).” 

Peace, as what I believe, is the epitome of love, kindness, silence, cooperation, unity, understanding, respect, and any non-material thing that we enjoy at this very moment.  

Living peace as a student doesn’t matter to me until Mr. Gutang asked me to do this paper. This time I said to myself, “Oo nga noh? Peace is pakikipagbati.”

Blunders gave a somewhat difference from me and my family, friends, friends of friends, classmates, schoolmates, interviewees, org-mates, political friends, journalism friends, mentors, professors, and boss (uh.. I don’t have any lover *wink*). 

As I stumbled little and big mistakes, they uh… judged me and labeled me to what they think it was me, but it’s really not (because I know myself better than they do). I hate our culture when it comes to ‘mga kagalit’.

Yes, mga kagalit, they are plenty. Every year their number increases and declines slowly. Oops! My bad. It’s me, my fault. I never really lived in peace as a student. I worry often times – to my academics, allowance, tuition, family, relationship with different and too many people, and most of all, dealing with myself.

Before things get too serious, before pain would take more time to heal, before I could move on from what I wretchedly experienced – I fix what I have broken. I made peace with those who hated me. No time for pride, I know. So even if can feel that it will take time to get back what I’ve lost, I decided to wait till I smile again truthfully.

This…this is how I lived peace as a student.

As I exit this part of my life and enter into a new chapter; downfalls, laughs and learning that I obtained will always be in my undisputable memories. Peace, I learned, is what one person can feel as she becomes caterpillar and butterfly at the same time.

 

Eto na ang nakakatawang katapusan.

Tapos na rin sa wakas.

Wala nang ‘Honey blah’. Tsoknat na lang!

Wala na ring sunshine. Ulan at gabi ang madalas maranasan.

Wala na ang mabigat na pakiramdam. Dahil tinatawanan ko na lang sila.

Salamat sa sumalo.

Salamat at may lapis, bigla akong naging pambura.

Salamat at may mga bata.

Salamat at konting araw na lang, mapapalayo na ako sayo.

Salamat, salamat. J